زنده به گور

آه ! عشق شکست خورده ی من.... نه!!نه !!! آه ای پُرتره ی نیمه تمام!
کاش می شد به جای مَقنعه ات شالی  شاد ، همان که سرخ و سیاه ِ راه راه را بکشم

به گمانم که خوب بُر زدی این دست را  و شانس اگر پا داد
(به اقتضای قافیه شاعر توقعش زیاد نیست!) ٬دراز کنم دست و جوکر سیاه را بکشم!

نگاه به لب های دختر و  حرف های مضحک من
ماتیک سرخ "می زیبد لب لعل شکرخا را"  -یک عاشقانه ی پست مدرن!که طعم گناه را بچشم-

کنار پنجره تا صبح ، قهوه می جوشم ( می نوشم!)!
که این دفعه حتمن پگاه را بکشم!

"امشب از شب های تنهایی ست رحمی کن بیا"
خواب چشمانت چه روءیایی ست رحمی کن بیا

در نگاه من جهان یک تار موست
تار مویت را ببین هم ارز ِ  دنیایی ست رحمی کن بیا

خواب دیدم از یَمن سر زد سهیل

آمدن تعبیر زیبایی ست رحمی کن بیا

باز هم تکرار عشق و آدم و سیب و سقوط

چشم شیطانت اهورایی ست رحمی کن بیا

بی تو غمگین ، سرد و ساکت ، سوت و کور
این جزیره غرق اقیانوس تنهایی ست رحمی کن بیا

نیمه شب م ٬ پگاه قبولم نمی کند

غرقم میان وسوسه ی چشم خمار تو

ابلیس م و گناه قبولم نمی کند

در جستجوی خلوت امنی برای اشک

بغضی شدم که چاه قبولم نمی کند

از اجتماع این همه افکار هیچ و پوچ

کوهی شدم که کاه قبولم نمی کند

معبر نگاه ت و مقصد خیال تو

من٬ عابری که راه قبولم نمی کند!

 تنها در پیاده رو

۱۲۰ کیلومتر بر ساعت و

 گْه متر بر ثانیه ٬     

چه زود گذشت و

چه دیر می گذرند٬

همین ثانیه های هر روزی........          

---------------------------------------------------------------------

به علی عبدالرضایی که گفت :

به صدایی که از طویله می آید

گاو نیستم که پاسخ دهم!