يک شاخه رز به تو تقديم مي کنم/ يک شاخه رز که بتواني هر چيزي را با آن نقاشي کني/ يک شاخه رز که بتواند اشک هايت را مرهمي باشد/ يک شاخه رز که بتواند دوستت داشته باشد/ يک شاخه رز به تو تقديم مي کنم يک شاخه رز سفيد، انگار که عروس من شده اي/ يک شاخه رز سفيد که براي فرموش کردن درد هاي کوچکت/ به کارت مي آيد/ اسمم آنتونيوئه و خلم / سال 54 بدنيا آمدم و از بچگي اينجام/ فکر مي کردم همصحبت شيطانم و به همين خاطر منو چهل ساله که در ديوونه خونه حبس کردن/ برات نامه مي نويسم چون حرف زدن بلد نيستم/ ببخشيد که خطم مثل بچه هاي دبستانيه/ الکي به خودم مي گم از هيجان زياده/ اما تقصير دست هامه که از لرزيدن باز نمي مونه/ من شبيه پيانويي هستم که کوکش در رفته/ ساز ناکوک دسته ارکستر مست ها/ شب ها و روزهام يکي است/ از لابلاي شيشه هاي تار، نور کمي به داخل مي آد/ اما من خودم را قايم مي کنم چون مي ترسم/ ما تو جامعه آدم هاي سالم، مثل آشغاليم/ بوي شاش و خاک اره مي ديم/ بهش مي گن بيماري رواني و هيچ درموني نداره/ ديوونه ها علامت سووال جمله اي اند که وجود ندارد/ مثل هزاران فضا نوردي که به پايگاه برنگشته اند/ مثل عروسک هاي پارچه اي هستند که بايد تو آفتاب خشک بشن/ديوونه ها حواريون خدايي هستند که آنها را نمي خواد/ با يونوليت براي خودم برف مي سازم/ بيماريم از اينه که زيادي تنها موندم/ حالا تلسکوپ هايتان را برداريد... فاصله را اندازه بگيريد/ به فاصله بين من و خودتان نگاه کنيد...کي خطرناک تره؟/ توي بخش، يواشکي عاشق هم مي شيم/ از کنجي که متعلق به خودمونه جدا مي شيم/ ياد لحظه هايي مي افتم که احساس زنده بودن مي کردم/ نه مثل کاغد هاي درمانگاه که تو بايگاني گير کردند/ تو آخرين کسي هستي که در خاطرم محو مي شود/ مثل يک فرشته به آبگرمکن چسبيده بودي/ با وجود همه اتفاق ها، من هنوز منتظرت هستم/ و اگر چشم هايم را ببندم، نوازش دست هايت را احساس خواهم کرد/ اسمم آنتونيوئه و رو سقف نشستم/ مارگريتاي عزيز، بيست ساله که منتظرتم/ وقتي کسي ما رو نمي فهمه، ما ديوونه ايم/ درست مثل موقعي که بهترين دوستت بهت خيانت مي کنه/ اين نامه را برايت مي گذارم، الان بايد برم/ ببخشيد که دستخطم...
(کپی شده از بالاترین.کام)
